Mijn reis is zeer voorspoedig verlopen, geen vertraging, goed weer, weinig turbulentie. Zaterdagmorgen om 8.30 zijn wij geland in Johannesburg, waar ik pas om 12.00 uur weer opnieuw kon inchecken met al mijn bagage en dat is even lastig als je alleen bent, maar ach……..het was alvast een goede voorbereiding op ‘wachten’, want dat doen we vaak en lang in ZuidAfrika.
Toen dit alles achter de rug was en ik rond 13.00 uur door de douane was gegaan vond ik het tijd worden om een sms-je naar de familie te sturen. Volgens mij kon er niks meer mis gaan.
Maar toen ik mijn gsm had aangezet schrok ik me een hoedje, 8 missed calls van Allan, een stuk of wat sms-jes ‘ Hans were are u, we are still looking for u’, een missed call van Geartsje, met sms-jes. Wat was er allemaal aan de hand????
Al snel bleek dat Jackie en Allan mij vrijdag om 16.15 hadden verwacht ipv zaterdagmiddag om die tijd. Grote paniek daar toen het eenmaal middernacht was. Captain Erika heeft Jackie er gelukkig van kunnen weerhouden mij als vermist op te geven. Wel heeft Jackie een oproep op facebook gedaan of iemand mijn vluchtgegevens had en heeft Allan midden in de nacht Geartsje een paar keer gebeld, die kennelijk heel diep sliep, maar hen gelukkig ‘s morgens kon vertellen dat ik echt pas vrijdag om 17.15 van Schiphol was vertrokken en dus onmogelijk al in Durban kon zijn. Rond 17.45 kon ik Robin en Bradley ‘huggen’ en vertrokken we naar Toti. Ik was eerlijk gezegd wel blij dat mijn familie niet actief is op facebook.

Onderweg kreeg Bradley telefoon van Jackie. Een vermoedelijke rape-case, met een 5-jarig blank meisje. De moeder van het gastgezin waar zij sinds 17 december verbleef, meldde de case. Een half uur heb ik met Jackie en Allan gezeten , toen kwamen de gastouders en ben ik met Jackie naar het ziekenhuis gegaan om de gastouders bij te staan. Drie uur later waren we weer thuis. Bij thuiskomst vonden we een peuter van ongeveer 2 jaar slapend op de bank, achtergelaten op het strand door een oppas. Dit jongetje is ‘s nachts naar zijn ouders teruggebracht.

Voor het meisje was het een moeilijk onderzoek, ook de gastouders hadden het erg zwaar. Het meisje woont al 2 jaar in een kindertehuis samen met haar 2 oudere broertjes. Hun moeder is verslaafd, zij is bekend bij BB in verband met seksueel geweld door de vader, de vader is bekend bij de politie in verband met kinderporno, de moeder koos voor de vader indertijd omdat zij niet wist hoe zij anders voor de kinderen zou moeten zorgen.
De gastouders waren hiervan niet op de hoogte, terecht. Rond de kerstdagen is het meisje een dagdeel op bezoek geweest bij een tante waar de vader en veel andere familie ook aanwezig waren. Na dit bezoek kwam zij overstuur terug, haar gastvader mocht haar niet meer aanraken, daarvoor was zij heel spontaan en open geweest. Tijdens het douchen zag de gastmoeder dat er iets niet in orde was.
Na een dergelijk onderzoek in een ziekenhuis moet er een case worden geopend, maar ja het was inmiddels wel New Years Eve. Hier geen crisisdienst zoals bij ons, maar wij hebben Eureka Oliver, de Queen van BB. Daar kun je niet om heen. De directeur van het kindertehuis eiste dat de gastmoeder het meisje onmiddellijk terug zou brengen.
Eureka heeft aan de directeur helder gemaakt dat er iemand, ofwel bij Social Welfare, ofwel in het kindertehuis een grote fout heeft gemaakt door dit meisje bij haar vader te laten. De heren directeuren aldaar zijn zo geschrokken, dat zij op 31 december helemaal van PieterMaritzburg naar Bobbi Bear zijn komen rijden. Resultaat: Het meisje kon bij haar gastouders blijven, er is een politierapport opgemaakt en er is een case met een nummer en dat laatste is erg belangrijk hier.

Tussen de bedrijven door hebben we hier heel leuk Oud en Nieuw gevierd, met Jackie en haar gezin, Robin en zijn kinderen, vrienden van Jackie en de vrijwilligers en M., een heel bijzonder 4-jarig zulumeisje dat bij BobbiBear woont en door de vrijwilligers wordt verzorgd. Zij heeft een spierziekte en is 2 jaar geleden op straat achtergelaten. Zij kon toen helemaal niks, noch haar armen, noch haar benen bewegen, niet praten en begreep niks. Nu kan ze zitten en op haar billen naar je toe schuiven, drinkt uit een beker, eet zelf haar brood en ligt te dansen. Ze is heel intelligent, krijgt natuurlijk erg veel aandacht en heeft daardoor ook duidelijk een eigen willetje. Stelt vele ‘waarom’ vragen en wil ook een duidelijk antwoord, zingt het volkslied uit haar hoofd etc. Een heerlijk kind, Bobbi Bear zoekt een pleeggezin voor haar.
Inmiddels heb ik bijna iedereen van BB weer gezien, voor de meeste was het een complete verrassing dat ik zomaar ineens in het Centre stond, dat gaf behoorlijk wat gekrijs en gegil, maar……..heerlijk om hier weer te zijn. Is het echt 2 jaar geleden, het voelt als gisteren, kortom ik voel me weer helemaal thuis.
Tot de volgende keer,
Warme groet Hans