Hier komt het dan eindelijk mijn tweede verslag uit Amanzimtoti. De eerste twee weken kon ik nog redelijk vrij over mijn avonden en weekenden beschikken, maar dat is nu ook voorbij. Inmiddels wonen er 2 kinderen bij ons in de cottages. Onze Dancing Queen 4 jaar, en Deaf Angel 12 jaar. Het derde meisje komt er aan, zij is 3 jaar en is opgegroeid bij haar grootouders, haar grootmoeder is ernstig ziek en zij zal vermoedelijk snel overlijden.

Er zijn 6 vrijwilligers en binnenkort 3 kinderen. Dat is niet de enige reden waar om het zolang heeft geduurd voor jullie iets van mij hoorde. In de cottage heb ik lang niet altijd internet, soms ligt ook alles bij Jackie eruit en die ene keer dat ik op een pc werkte was dat het geval, mijn hele verhaal weg. Daarbij komt ook nog dat een tablet echt anders is voor mij dan een laptop. But…….no problem, ik begin gewoon weer opnieuw.

Als jullie nieuwsgierig zijn naar waar ik woon en de plaatsen waar ik werk, dan kun je dat vanaf nu zien op het kaartje dat Alex heeft gemaakt en op mijn website heeft gezet: http://bit.ly/VUMD3n

De weken hier vliegen voorbij. Bobbi Bear maakt financieel een moeilijke tijd door, dat geeft zorgen en soms spanningen en dan zijn er natuurlijk dag in, dag uit de ”gewone” BB zaken.
En wat is gewoon. Wat een rustige zondagavond beloofde te worden werd onderbroken door een telefoontje: er wachtte een achtergelaten tweeling van 7 maanden op ons om opgevangen en verzorgd te worden. De moeder had de vader om geld gevraagd, deze had het geld aan de moeder van zijn andere kind gegeven. Er volgde een ruzie, moeder liet de twins achter bij de vader, zijn vriendin en een 15-jarig nichtje. De vader wilde de twins niet houden, gaf zijn nicht opdracht de kinderen naar de politie te brengen en te zeggen dat zij ze gevonden had en dat ze waren achtergelaten. En dan wordt Bobbi Bear gebeld. Na 5 dagen en veel heen en weer geloop van allerlei familieleden die natuurlijk allemaal verschillende versies van het verhaal vertelde, zijn de moeder en de twins herenigd. De moeder is na een flinke waarschuwing doorverwezen naar Social Welfare, waar zij hopelijk wordt geholpen bij het krijgen van de kinderbijslag voor de twins.

Sinds 18/1 zorg ik voor Deaf Angel, zij is 12 jaar. De avond van de 17e werden 2 vrijwilligers om 19.00 opgeroepen voor een call-out en kwamen rond een uur of elf terug met Deaf Angel. Zij was een dag ervoor door haar dronken vader verkracht en is naar haar moeder gevlucht. Deze zei dat ze loog, een tante geloofde haar gelukkig wel en bracht haar naar Kwamakhutah police. Daar werd ze opgevangen door het BBteam, die met haar naar het Prince Mhseyni Hospital zijn gegaan. Het medisch onderzoek loog er niet om en de arts zette haar op een PEP-kuur, een zware kuur van een maand met hiv-remmende medicijnen.
Afgelopen maandag werd zij ‘s morgens opgehaald door Zakhona Nfaka, een vrouwelijke rechercheur, met wie we naar de dovenschool zijn gegaan. Daar heeft Angel met behulp van een doventolk een verklaring afgelegd; deze tolk was haar onderwijzeres van vorig jaar, gelukkig een voor haar vertrouwd persoon. Dit blijft voor mij toch het moeilijkste deel van ons werk bij BB, een angstig kind een getuigenis te zien afleggen met alle afschuwelijke details die nodig zijn voor de rechtszaak.
Zonder verklaring geen rechtszaak, zonder rechtszaak geen veroordeling van de dader. Met deze verklaring en de resultaten van het medisch onderzoek heeft de politie voldoende in handen om de vader te arresteren. Zolang hij nog ondergedoken zit blijft Angel bij ons en zal ik voor haar zorgen.
De avond na dat zij ‘s morgens de verklaring had afgelegd wilde zij iets wat ik echt niet goed vond. Zij werd boos, begon te huilen en brak. Ruim een half uur heeft ze in mijn armen op de bank zitten huilen. Wat voelde ik me machteloos met dit verdriet waar letterlijk geen woorden voor waren tussen ons: zij kon zich niet uiten en ik ken geen gebarentaal. Na het douchen viel zij met haar eigen Bobbi Bear in haar armen geklemd in slaap. In het kleine kamertje slaapt zij nu tussen Bo en mij in. Ik hoop dat ze zich veilig voelt bij ons.

Tot de volgende keer, liefs Hans