Blog Image

Bobbi Bear en Malawi

REISVERSLAG 2013

Op deze weblog doe ik verslag van mijn reis voor Bobbi Bear in januari 2013 met als bestemmingen Amamzimtoti en Malawi

Ga hier terug naar www.hansjehelptkids.nl

Sponsorgeld

reisverslag Posted on Tue, February 05, 2013 23:29:20

Het is zondagmiddag, 4 februari. Ik ben dit weekend alleen met vrijwilliger Lieke. Alle anderen zijn het weekend naar de Drakensbergen.
Het is fullhouse in de cottage beneden, daar wonen nu behalve onze Dancing Queen, ook nog twee meisjes, nichtjes. Zij zijn 2 en 5 jaar oud. De oudste is twee jaar lang op een gruwelijke wijze misbruikt, ook de jongste ziet er niet goed uit. De granny van de twee meisjes weet wie de dader is, maar beschermd hem door niet te willen praten.
Ik deel mijn cottage nog steeds met Bo en onze Deaf Angel, op een zondag als deze hoef ik me dus niet te vervelen. De kleintjes dooen nu hun middagdut en Deaf Angel heeft vanmorgen uitgevogeld hoe mijn telefoon werkt. Wat mij niet lukte, 3 op een rij aan de praat krijgen, had zij meteen door. Toen ik na 10 minuten terugkwam, kwam zij al filmend achter de koelkast vandaan. Had ze ook al ontdekt hoe je een filmpje met de telefoon kan maken. Ik weet het, mij verslaan op dit gebied is een koud kunstje. Maar Deaf Angel, 12 jaar, gaat pas sinds een jaar naar school. Tot die tijd is ze verwaarloosd en aan haar lot overgelaten ergens in een community. Op school weten ze ook niet wat ze meemaken. De gebarentaal leert ze supersnel, ze verbeterde zelfs de tolk die we laatst hadden ingeschakeld.
Haar vader loopt nog steeds vrij rond en bedreigd de tante, zijn eigen zus. Toch hebben we besloten dat het beter voor haar is dat ze weer naar school gaat. Zij wordt door ons in de klas afgeleverd en weer opgehaald, er zijn goede afspraken met de politie en school. Vorige week maandag kwam haar tante haar uniform en schoenen brengen. De schoenen waren te klein en er zat een groot gat in de zool. Op dat moment had ik rond de €950 sponsor geld. Ik heb voor haar nieuwe schoenen, sokken, uniform en de verplichte schoolspullen gekocht. Het was heel leuk om dit allemaal samen met haar te kopen. Nog fijner was het om te zien hoe alle kinderen voor de ramen stonden te klappen toen ze haar weer in uniform door de school zagen lopen. Voor dit jaar is nu alles wat zij verplicht is om bij zich te hebben voor school in ieder geval geregeld.

Al in mijn eerste blog heb ik het gehad over onze Dancing Queen, een 4-jarig meisje met een spierziekte. Zij woont sinds 2 jaar bij BB en wordt door de vrijwilligers, de BB staf en Jackie & Allan verzorgd. Toen zij bij BB kwam kon zij alleen maar liggen, nu zit ze, eet ze zelfstandig, praat en windt iedereen om haar vingers. ‘Every day is a gift’ antwoordde Jackie, toen ik vroeg wat haar vooruitzichten waren.
Zodra zij verkouden wordt en snotneuzen krijgt moet ze naar het ziekenhuis, maar daar is nu geen geld voor. D.w.z. niet voor het private hospital en degene van jullie die Raugh Aunties hebben gezien weten wat het betekent als je geen geld hebt, dan laten ze hier voor de deur gewoon doodgaan. Ter geruststelling: mijn verzekering werkt ook hier! En in het Prince Msheyni Goverment Hospital wil je nog niet dood gevonden worden. Ik heb besloten om €700 te storten op een speciale rekening van BB voor medische kosten voor de kinderen. Dat betekent dat er nu een bedrag is, mede door een gift van iemand van Life Ball, voor een spoedopname van Dancing Queen. Deze naam heeft dit intelligente meisje gekregen omdat ze deze song uit volle borst mee zingt, terwijl ze liggend op de grond met armen en benen ‘mee danst’, heel ontroerend. Overigens zingt ze ook in accentloos Nederlands, het Lang zal ze Leven.
Van het overige sponsorgeld ga ik nieuwe kleren, school uniform etc kopen voor Kwanele, een inmiddels 14-jarig meisje dat we 4 jaar geleden uit een pleeggezin hebben weggehaald waar zij ernstig mishandeld werd. Social Welfare heeft haar toen tot 2 keer toe teruggeplaatst, terwijl ze ons, ook 2 keer, plechtig beloofd hadden een andere place of safety voor haar te zoeken.
BB is toen uiteindelijk zelf opzoek gegaan en heeft een plek voor haar gevonden. Ik verheug me er enorm op haar binnenkort weer te zien.
Ik ben heel blij dat ik met jullie sponsor geld deze meisjes kan helpen en ze zo weer en beetje hoop en eigenwaarde kan geven.
Hoewel het ook altijd moeilijk blijft de een te kunnen helpen en de ander, b.v. de armsten van de armsten voor ons huis de vuilniszakken te zie open maken om te kijken of er voor hen nog iets bruikbaars in zit. En geloof me ze vinden altijd iets……..

Morgen begint een nieuwe week, ik verhuis naar her Bobbi Bear Centre en dinsdag komt Geartsje. Daar verheug ik me enorm op.

Tot de volgende keer.

Warme groeten voor allemaal.



Kinderen van de straat

reisverslag Posted on Tue, February 05, 2013 23:23:04

Je bent tien jaar, je hebt geen ouders en je tante heeft je ‘s avonds uit huis gezet. Rond middernacht word je bang, je kruipt huilend weg en de politie pikt je op van de straat. Op alle vragen geef je een kort antwoord, iets van; trouwring gestolen en verkocht en nu heeft ze je eruit gegooid. De politie belt Bobbi Bear en bij een benzinestation wordt je overgedragen aan Bradley en Jorieke . Bij aunti Jackie krijg je een warme douche, je wordt geknuffeld en in een groot bed gestopt.

De volgende dag komen er ineens 2 kinderen, een auntie en een Gogo (oma) binnen gelopen, allemaal feestelijk aangekleed. Jij hebt je vieze kloffie van gisteren weer aan. Dan ga je in de auto naar een groot wit huis. Bradley en Jorieke nemen je mee naar een winkelcentrum, tot je verbazing krijg je nieuwe kleren en nieuwe schoenen. Weer in de auto, een lange rit naar Scottsburgh. Weer allemaal mooi aangeklede mensen, maar nu wel heel erg veel, je bent beland op een groot bruiloftsfeest. Veel eten, veel drinken, veel muziek, het lijkt wel of je droomt.
‘s Avonds weer terug in de auto, thuis eerst even mee met Gogo, maar je bent moe en wilt slapen.
Zondag rond half negen stap je Gogo’s cottage binnen. Daar vind je allemaal speelgoed. Je wilt zwemmen, dat kan niet. Je hoort dat je naar het strand gaat. Met de auto? Nee jammer je moet lopen net als Deaf Angel. Iedere 5 minuten vertel je Gogo hoe lang het nog duurt voor je naar het strand gaat. Eindelijk is het zover, je hebt heerlijk op het strand gespeeld, en gestoeid met de golven, ‘s avonds lekker gegeten en weer wilde je zelf gaan slapen, je was doodmoe.
Het is maandag, voor Gogo begint een nieuwe werkweek. Gaan we weer naar het strand vraag je stralend? Nee Boy, je gaat met Bradley naar de school van de jongen aan wie jij de trouwring van je tante hebt gegeven. We gaan kijken of je verhaal klopt. We gaan de ring van je tante zoeken en jij gaat ”sorry” zeggen tegen je tante. Tante was helemaal niet blij toen ze je zag en zij vertelde wat je allemaal al van haar had gestolen. Je bent bij tante achtergelaten. Je moest huilen toen Bradley wegging, was het dan toch allemaal een droom?

Boy is een van de vele kinderen die in dit land op straat zwerven. Ik heb het nu niet over straatkinderen, die hebben helemaal niemand meer. Boy maakt grote kans er een te worden. Hij heeft nu nog een beetje geluk, want hij heeft nog een tante en is ‘in the picture’. Vanmorgen kwam ik hem weer tegen bij ‘crime-preventie’. Boy bleek al aardig ingewijd in de straatcultuur. Door captain Khumalo, een van de cops die het hart op de goede plek heeft zitten, werd hij naar Social Welfare in Umbumbulu gebracht. In hen heb ik absoluut geen vertrouwen.
Hoe komen al die kinderen op straat? Meestal zijn beide ouders overleden en wonen ze of bij hun granny of bij een tante. Grannies worden ziek en gaan dood; dan sta je er alleen voor. Woon je bij je tante, dan heeft zij meestal zelf ook kinderen en het lukt de meeste tantes niet om het kindergeld te krijgen waar ze recht op hebben als ze voor het kind zorgen. Dat ligt niet aan hen, maar aan de lamlendigheid van Social Welfare in dit land. Deze, meestal zelf nog heel jonge tantes, kunnen de zorg voor al die kinderen niet aan. En, bedenk ik nu ter plekke, die jonge socialworkers zoudn zelf ook wel eens van die aunties kunnen zijn…..

Er stond deze week een 24 jarige vrouw huilend bij ons aan het hek. Ouders 4 jaar geleden overleden, woont bij granny, heeft zelf een dochtertje van 4 jaar en zorgt voor een 6jarig nichtje, ook wees, andere nichtjes en neefjes zijn weggestuurd naar familieleden. De vrouw heeft alle papieren: ID’s en de bewijzen van overlijden van de ouders. Al 4 jaar vechten granny en zij om alle uitkeringen te krijgen waar ze wettelijk recht op heeft. Vier jaar lang horen ze : we zijn er mee bezig. Granny’s pensioen gaat op aan de lening die zij heeft moeten aangaan om eten te kopen, nu is er geen geld meer en weten ze het niet meer.
Deze verhalen horen we overal met name over Umbumbulu. Vandaag hebben we besloten al die mensen met hun verhalen naar het centrum te halen, de pers te bellen en hen aan de reporter hun verhalen te laten vertellen. De ochtend dat we dit gaan doen stellen we Social Welfare van Umbumbulu ervan op de hoogte en nodigen we ook hen uit.
Het is het enige wat even helpt, fight the system.
Wordt vervolgd.

De Zulubruiloft in Scottburgh was overigens geweldig leuk. We moesten om 10.00 uur aanwezig zijn. Daar had Jackie zelf al 11.00 uur van gemaakt gelukkig.. Het bruidspaar met de familie kwam pas om 15.30 uur. Hoewel de andere gasten duidelijk zichtbaar op vertraging hadden gerekend en met koelboxen vol met eten en drinken bij hun auto’s zaten in hun goeie goed, vonden ook zij het nu wel lang duren. De oorzaak was een ontsnapte koe. De bruid had, zoals de traditie dat voorschrijft een koe uitgezocht, die op de dag van de bruiloft geslacht moet worden. De bewuste koe ging er vandoor, geef haar eens ongelijk. Het duurde even voor ze weer was gevangen en geslacht.
Daarom duurde het ook even voor Bheki en zijn bruid in Scottsburgh waren en door hun ruim 300 gasten konden worden toegejuicht.

Tot de volgende keer.
Warme groet Hans