Het is zondagmiddag, 4 februari. Ik ben dit weekend alleen met vrijwilliger Lieke. Alle anderen zijn het weekend naar de Drakensbergen.
Het is fullhouse in de cottage beneden, daar wonen nu behalve onze Dancing Queen, ook nog twee meisjes, nichtjes. Zij zijn 2 en 5 jaar oud. De oudste is twee jaar lang op een gruwelijke wijze misbruikt, ook de jongste ziet er niet goed uit. De granny van de twee meisjes weet wie de dader is, maar beschermd hem door niet te willen praten.
Ik deel mijn cottage nog steeds met Bo en onze Deaf Angel, op een zondag als deze hoef ik me dus niet te vervelen. De kleintjes dooen nu hun middagdut en Deaf Angel heeft vanmorgen uitgevogeld hoe mijn telefoon werkt. Wat mij niet lukte, 3 op een rij aan de praat krijgen, had zij meteen door. Toen ik na 10 minuten terugkwam, kwam zij al filmend achter de koelkast vandaan. Had ze ook al ontdekt hoe je een filmpje met de telefoon kan maken. Ik weet het, mij verslaan op dit gebied is een koud kunstje. Maar Deaf Angel, 12 jaar, gaat pas sinds een jaar naar school. Tot die tijd is ze verwaarloosd en aan haar lot overgelaten ergens in een community. Op school weten ze ook niet wat ze meemaken. De gebarentaal leert ze supersnel, ze verbeterde zelfs de tolk die we laatst hadden ingeschakeld.
Haar vader loopt nog steeds vrij rond en bedreigd de tante, zijn eigen zus. Toch hebben we besloten dat het beter voor haar is dat ze weer naar school gaat. Zij wordt door ons in de klas afgeleverd en weer opgehaald, er zijn goede afspraken met de politie en school. Vorige week maandag kwam haar tante haar uniform en schoenen brengen. De schoenen waren te klein en er zat een groot gat in de zool. Op dat moment had ik rond de €950 sponsor geld. Ik heb voor haar nieuwe schoenen, sokken, uniform en de verplichte schoolspullen gekocht. Het was heel leuk om dit allemaal samen met haar te kopen. Nog fijner was het om te zien hoe alle kinderen voor de ramen stonden te klappen toen ze haar weer in uniform door de school zagen lopen. Voor dit jaar is nu alles wat zij verplicht is om bij zich te hebben voor school in ieder geval geregeld.

Al in mijn eerste blog heb ik het gehad over onze Dancing Queen, een 4-jarig meisje met een spierziekte. Zij woont sinds 2 jaar bij BB en wordt door de vrijwilligers, de BB staf en Jackie & Allan verzorgd. Toen zij bij BB kwam kon zij alleen maar liggen, nu zit ze, eet ze zelfstandig, praat en windt iedereen om haar vingers. ‘Every day is a gift’ antwoordde Jackie, toen ik vroeg wat haar vooruitzichten waren.
Zodra zij verkouden wordt en snotneuzen krijgt moet ze naar het ziekenhuis, maar daar is nu geen geld voor. D.w.z. niet voor het private hospital en degene van jullie die Raugh Aunties hebben gezien weten wat het betekent als je geen geld hebt, dan laten ze hier voor de deur gewoon doodgaan. Ter geruststelling: mijn verzekering werkt ook hier! En in het Prince Msheyni Goverment Hospital wil je nog niet dood gevonden worden. Ik heb besloten om €700 te storten op een speciale rekening van BB voor medische kosten voor de kinderen. Dat betekent dat er nu een bedrag is, mede door een gift van iemand van Life Ball, voor een spoedopname van Dancing Queen. Deze naam heeft dit intelligente meisje gekregen omdat ze deze song uit volle borst mee zingt, terwijl ze liggend op de grond met armen en benen ‘mee danst’, heel ontroerend. Overigens zingt ze ook in accentloos Nederlands, het Lang zal ze Leven.
Van het overige sponsorgeld ga ik nieuwe kleren, school uniform etc kopen voor Kwanele, een inmiddels 14-jarig meisje dat we 4 jaar geleden uit een pleeggezin hebben weggehaald waar zij ernstig mishandeld werd. Social Welfare heeft haar toen tot 2 keer toe teruggeplaatst, terwijl ze ons, ook 2 keer, plechtig beloofd hadden een andere place of safety voor haar te zoeken.
BB is toen uiteindelijk zelf opzoek gegaan en heeft een plek voor haar gevonden. Ik verheug me er enorm op haar binnenkort weer te zien.
Ik ben heel blij dat ik met jullie sponsor geld deze meisjes kan helpen en ze zo weer en beetje hoop en eigenwaarde kan geven.
Hoewel het ook altijd moeilijk blijft de een te kunnen helpen en de ander, b.v. de armsten van de armsten voor ons huis de vuilniszakken te zie open maken om te kijken of er voor hen nog iets bruikbaars in zit. En geloof me ze vinden altijd iets……..

Morgen begint een nieuwe week, ik verhuis naar her Bobbi Bear Centre en dinsdag komt Geartsje. Daar verheug ik me enorm op.

Tot de volgende keer.

Warme groeten voor allemaal.