”Where are the leaders? I am looking for leaders….” luid klonk Jackie’s stem over de hoofden heen van de ruim 200 kinderen die voor haar zaten in het gras.
Ieder zaterdagmorgen staan we om 8.30 uur met een groep van 5 a 7 mensen 40 broden te smeren met kaas, worst en pindakaas, er wordt ruim 30 liter limonade gemaakt en de medical box is weer aangevuld met pleisters, zalf, verband etc.
Rond 10.00 uur gaat Sindi, Jackie’s dochter, met een aantal vrijwilligers en mensen van BB naar de tree in Lower Illovo. Sindi is dit trimester in Durban aan haar rechtenstudie begonnen. Als vrijwilliger heeft zij de co√∂rdinatie en de verantwoordelijkheid van de supportgroup op zich genomen en zij neemt deze verantwoordelijkheid heel serieus. Weer of geen weer, er zullen altijd kinderen op hen wachten. Bij goed weer is al van verre te zien hoe grote groepen kinderen aan het spelen zijn met vrijwilligers van het Schotse Jabulani Project. Bij slecht weer kunnen het er een stuk of 10 zijn die alles meenemen en verdelen onder hun families en buren.
Als de auto’s van Bobbi Bear aan komen rijden rennen de kinderen er op af, om te helpen de kratten met brood en drinken, de zakken met speelgoed, kleding en de medicalbox uit de auto’s te halen.
Sindi houdt een lijst bij van alle kinderen die naar de Tree komen, namen, geboortedatum, waar ze wonen, waar ze op school zitten etc. De meeste kinderen kent Jackie al vanaf dat ze babies waren, Sindi speelde met hen en heeft met sommigen zelfs op school gezeten. Deze lijsten zijn belangrijk, zo kan ze een kind dat een paar keer niet is geweest meestal wel via een van de CSO’s achterhalen en te weten komen wat er aan de hand is. Een aantal kinderen heeft geen ouders, de oudere kinderen zorgen voor broertjes en zusjes.

Voor een groot aantal kinderen bij de de Tree is het brood en drinken dat ze krijgen de enige gegarandeerde maaltijd in de week. Daarnaast verzorgen we hun wonden en houden we de kinderen die we bij de medical box hebben gezien in de gaten. Op de vrijdag ervoor zijn het de vrouwen die naar de Tree komen voor eten, kleding en medicijnen. Gelukkig komt Woolworth twee keer per week met allerlei eten waarvan de u.v.d. is verstreken. Het wordt verdeeld onder de CSO’s, de mensen die aan de poort van het Bobbi Bear Centre staan en de beide Tree bijeenkomsten.

Toen de boterhammen opgepeuzeld waren en iedereen zijn limonadebeker weer had ingeleverd zag ik Jackie heen en weer lopen voor de groep. Even daarvoor had zij Bradley, Pulani, Sindi, Zuzeni,Sdudla, Mildred en nog een paar voor de groep gezet. Weer schalde haar stem over de groep: ‘Where are the leaders, I am looking for leaders?’ Zuzeni vertaalde haar vragen in het Zulu.
Zij stelde vragen zoals, wat is een leider, wat moet hij kunnen, wat moet hij laten zien, welke eigenschappen moet hij hebben etc. Steeds als een kind een goed antwoord gaf mocht hij iets uitzoeken van de berg met kleren of speelgoed. Zij vertelde dat degenen die voor de groep stonden vroeger ook net als zij bij de Tree hadden gezeten, niks hadden …..’even the white guys…..’ en dat zij leiders waren geworden. Zij moedigde de kids aan om naar hen toe te komen, hen vragen te stellen, etc. Toen ze vroeg hoe je de leiders kon bedanken, begonnen ze, na een kleine hand beweging van Jackie te zingen. Bij de Zulupeople is er altijd een voorganger die begint; een klein meisje van een jaar of zes begon en de hele groep sloot bij haar aan. Zij had het begrepen, daar zat een leider. Het zingen was zoals altijd weer prachtig.

Een van de dingen die ik zo enorm in Jackie bewonder, is de kracht en overtuiging waarmee ze aan hen die niks hebben hoop geeft en het geloof in eigen kunnen. Alle Zuluvrouwen en mannen bij Bobbi Bear zijn ooit bij de Tree begonnen. Maar zei Mildred laatst tegen mij, ….’ you have to fight for it, she’ll never give you the bottle, you have to come and see that you get it.’

Inmiddels is Geartsje, bij BB heet zij GG, alweer en poosje bij BB en ben ik verhuisd naar het BB Centre. Overdag is het in het centre levendig en heel druk, ‘s avonds hebben we het hele huis voor ons zelf. Super beveiligd door een muur met elektrische bedrading, tralies voor alle ramen en deuren en rondom buren met eeuwig blaffende honden.
GG was indertijd een van de eerste vrijwilligers in 2006 en ik zat samen met haar in 2009 in het Building a Dream Team. Wij zijn dit keer allebei met een bepaald doel en vele vragen naar BB gekomen. Ik ga me nu dan ook meer verdiepen in de organisatie, de toekomst en de ontwikkeling van Operation Bobbi Bear. Want met elkaar een huis bouwen is een ding, maar hoe nu verder………..?

Een mooie en bijzondere uitdaging.

Heb het goed met jezelf en de ander.

Hans