Blog Image

Bobbi Bear en Malawi

REISVERSLAG 2013

Op deze weblog doe ik verslag van mijn reis voor Bobbi Bear in januari 2013 met als bestemmingen Amamzimtoti en Malawi

Ga hier terug naar www.hansjehelptkids.nl

Gewogen en niet te licht bevonden!

reisverslag Posted on Thu, March 07, 2013 09:58:02

Maandag 4 maart.
Vanmorgen realiseerde ik me dat mijn laatste 4 weken bij Bobbi Bear voor deze periode zijn ingegaan, ongelooflijk dat de 3 maanden al weer bijna voorbij zijn.
De 2 weken die achter me liggen zijn heel intensief geweest. Met GG, Pulani, Sindi en Bradley van BB, 3 Zuluvrouwen van Seeds of Hope en een Zuidafrikaans koppel uit Toti heb ik een Pre and Post Counseling Course gevolgd. De materie is ingewikkeld, ook de counseling vraagt een andere aanpak en dat alles in het engels. Wat het zwaar maakte was niet het volgen van de training, maar ik merkte dat ik vaak de juiste woorden miste in de counseling sessies om mijn gevoelens weer te geven, of tijdens de cursus uit te leggen wat ik bedoelde. Maar……ik heb het certificaat gekregen en heb een specialisme kunnen toevoegen aan mijn CV. Daarnaast heb ik besloten om in september een conversatie cursus engels te gaan doen. Daar heb ik de volgende keer vast veel profijt van. Jammer Celeste, maar de vervolg cursus Portugees moet weer even wachten.

In de eerste week van de cursus hebben we ook afscheid moeten nemen van onze Deaf Angel, zij is verhuisd naar een kindertehuis 15 minuten hiervandaan. Haar vader is nog steeds niet gearresteerd, hij bedreigt via zijn vriendjes haar auntie, zijn zuster, waar Deaf Angel na zijn arrestatie weer naar toe zou gaan, ook heeft hij inmiddels een wapen. Vooral voor de auntie is dit een zeer benauwde situatie. Niemand begrijpt waarom hij nog steeds niet is opgepakt. Omdat BB nog geen place of safety is, kon Deaf Angel hier niet langer blijven. Via haar onderwijzeres is zij goed voorbereid op de verhuizing, aanvankelijk was ze heel verdrietig, maar gaandeweg vertelde ze dat ze het begreep en het ook wel leuk vond weer met andere kinderen te kunnen zijn. Een mooi moment tijdens het overdragen van ons meisje aan de huismoeder was, dat de auntie en de huismoeder elkaar van school bleken te kennen. Dat maakt het voor beiden zoveel gemakkelijker om contact met elkaar op te nemen en voor de auntie om Thembeka te bezoeken. Captain Clifton Park gaat wel proberen om via Court een definitieve plaatsing voor haar te krijgen in een internaat voor doven, waar zij straks ook haar vervolgopleiding kan gaan doen. Ik heb inmiddels een fotoboekje voor haar gemaakt als herinnering aan haar verblijf bij ons. Binnenkort zullen we haar opzoeken.

Tijdens de supportgroep op zaterdag hebben Bradley en ik de opgedane kennis van de cursus een beetje in praktijk kunnen brengen voor een groep jongeren tussen de 12 en 16 jaar. Door het stellen van vragen hebben we getoetst wat zij weten over Hiv/aids en bij de oudere jongens kwamen er af en toe wel antwoorden. Bij de supportgroep de week daarna heeft GG een presentatie gedaan met de EduToys. Aanvankelijk lastig om vrijwiligers te krijgen om mee te doen, maar zij heeft de hele presentatie kunnen houden. Een van de jongens stelde een zeer specifieke vraag en kwam na afloop naar Bradley toe en vroeg om een hiv-test en dit is wat we willen bereiken.

Bobbi Bear heeft ook weer eens in de kranten gestaan. Ongeveer een week of 3 geleden is in Toti een pastor gearresteerd die verschillende jongens misbruikt heeft toen zij rond de 12 jaar waren. Nu zijn ze allemaal tussen de 16 en 18 jaar. Alles kwam aan het licht toen een van hen zelfmoord pleegde. Een van de andere misbruikte jongens vertelde daarna zijn verhaal aan Bradley en zo kwam de zaak aan het rollen. Door intensieve samenwerking met de politie en het afnemen van verklaringen door de politie was Bradley op een vrijdag avond getuige van de arrestatie van deze pastor.
Helaas kwam hij de maandag erop vrij op een borg van R1000, nog geen €100. Hetzelfde gebeurde een week eerder met de Principal, hoofd van een school, die meer dan 40 kinderen misbruikte, behalve Principal was hij ook een belangrijk lid van de kerk en actief in de community. Er werd voor het hof in Scottsburgh door voor- en tegenstanders van de Principal flink gedemonstreerd, ook hij kreeg een bail. Dit zal ik echt nooit begrijpen, nooit……..

Hier en daar heb ik het al aan een paar van jullie in mailtjes gezegd, het is nu definitief , wij gaan niet naar Malawi. We hebben te weinig tijd en de kosten zijn dan in verhouding te hoog, daarbij komt dat een van de mensen die GG moet spreken op dat moment in Johannesburg is, plus dat de wegen erg slecht zijn in verband met heel veel regen en overstromingen. We bewaren deze trip voor de volgende keer.

Het wordt een hectische week, Life Ball uit Oostenrijk komt op bezoek met een filmploeg om een documentaire te maken over Bobbi Bear. Ik heb dit in een van mijn eerste blogs al eens genoemd, van dit bezoek hangt erg veel af. De financiën zijn miserabel, weer is het zover dat BB nog voor 2 maanden de salarissen en benzine kan betalen.

Maar we geven de moed niet op. Iedereen staat in de startblokken om de filmploeg een mooi en vooral duidelijk beeld te geven van het geweldige en vooral zo noodzakelijke werk dat Bobbi Bear doet voor de slachtoffers van seksueel geweld.

Tot de volgende keer.

Veel liefs
Hans



Togo’s laatste reis

reisverslag Posted on Thu, March 07, 2013 09:56:54

‘My friend died last night’ waren de eerste woorden die Jackie tegen me zei toen ik op zondagmorgen even bij haar binnenwipte. Verdrietig zat ze op de bank. Die morgen wist ik nog niet wie deze vriendin was en wat zij voor Jackie en Bobbi Bear heeft betekend. Veel meer liet Jackie er die zondagochtend ook niet over los.
Pas later bleek dat ik haar vroeger bij de Tree wel had ontmoet. Zonder Togo, zo vertelde Jackie, was er geen BB geweest. Samen met Togo en Sweetie, een van de CSO’s, is zij onder de Tree BB gestart.
De vrijdagmorgen voor de begrafenis ben ik met Jackie, Tandeka en Zizeni afscheid gaan nemen van Togo bij haar familie. Dat was erg indrukwekkend, Togo’s zusters en nichten waren overgekomen uit Eastern Cape en zaten in Togo’s huis te rouwen. Haar beide dochters waren ontroostbaar. Tandeka heeft vele gebeden gezongen met de familie, dat is zowel heel aangrijpend als troostend. Het bracht mij ook weer bij mijn eigen verdriet over de vrienden die ik vorig jaar heb verloren.
Het is traditie bij Bobbi Bear dat als er een familielid van een van de medewerkers overlijdt dat Bobbi Bear voor de ingrediënten voor de maaltijd zorgt die voor de gasten gekookt met worden, dit keer voor meer dan honderd mensen. Voor we naar Togo’s huis gingen zijn we dan ook eerst alle inkopen gaan doen. Een andere traditie bij de Zulu’s is dat iedereen een financiële bijdrage levert aan de begrafenis, bij de kaarsen naast haar foto stond een mandje waar je jouw bijdrage in kon doen.

Terwijl ik dit alles opschrijf komen de gevoelens van die dagen weer boven. Verwondering over de kracht die uitgaat van de vreugde van de Zulu people rond een overlijden…., ook dacht ik net aan een tekst die ik ooit eens heb opgeschreven in mijn ‘mooie teksten boekje’.
* Religie komt van het Latijnse woord ‘religare’ wat ‘verbinden’ betekent.
* Het denken/ervaren van de ziel verbindt ons met een laag van onszelf
waarvan we ons meestal niet bewust zijn.*
Mooi om als humanist ook eens bij stil te staan als het woord religie valt.

Toen wij zaterdagmorgen uit de auto stapten kwam het prachtige zingen vanuit de kerk ons tegemoet. Een familielid bracht ons naar een plaats midden in de kerk. Het was een herdenkingsdienst die ik niet gauw zal vergeten. Het uiten van verdriet en pijn, vreugde en blijdschap doen de Zulu people altijd zingend en dansend, op de bijbel slaan ze met vlakke hand de ritmes, de man met de trom volgend met zijn monotone slag. Eerst is er gezang om het verdriet van het verlies van een geliefde. Dan volgt een bijna vrolijk en blij zingen om het heengaan van haar ziel naar de hemel en de reis van de ziel naar de hemel wordt met gezang, een trommelslag en handgeklap begeleid.
Na de kerkdienst zijn we samen met Sweetie en haar dochters naar het huis van Togo gereden, waar zij op haar eigen erf begraven werd. Het graf was gedolven en weer onder gezang, de trom en het slaan op een soort koe bel, werd Togo haar graf in gedragen. Alle mannen, schoonzonen, kleinkinderen, neven, buren, vrienden vulden in groepjes het graf met aarde, zij gingen net zolang door tot er een hoge gladde schuine berg was gemaakt waar het kruis op werd geplaatst. Pas toen ebde langzaam het gezang weg. Ontroerd en geraakt heb ik samen met Sweetie, Jackie en GG bij Togo’ s begrafenis gezeten. Het gezang sneed door mijn ziel, dit zal ik nooit vergeten.
Na de plechtigheid kregen we allemaal een maaltijd aangeboden, bereid door de buren. Vrienden en buren zaten in de grote tent op het erf en wij waren bij de familie binnen uitgenodigd. En zo is een groot deel van de community dagenlang betrokken bij het rouwen over Togo’s overlijden.

Dit is Samen.
Ook dit is Bobbi Bear.
Ook dit is Zuid Afrika.

Tot de volgende keer.

Hans