Mijn laatste 2 weken van deze periode bij Bobbi Bear en de familie Branfield zijn voorbij gevlogen, ik rolde van de ene gebeurtenis in de andere. De begrafenis van Mabel, een bezoek aan The Blue Roof Clinic in Durban, intensieve gesprekken met Jackie, vergadering en gesprekken met het bestuur van BB, het bezoek van Peter Gondwe uit Malawi, financiën voor de medical box regelen en tussendoor het ‘gewone’ werk van BB met af en toe ook een call-out.

De begrafenis van Mabel was heel indrukwekkend, verdrietig en vooral zo pijnlijk. Bijna ondraaglijk voor de familie, want met de juiste medicijnen en een correcte medische behandeling was zij nu nog bij haar kinderen en kleinkinderen geweest. Een harde conclusie: zij is in het Prince Mshiyeni Hospital vermoord. Tijdens de afscheidsdienst, heeft Jackie de familie, vrienden en de community kunnen vertellen dat zij die ochtend leden van het Parlement had kunnen toespreken en hen het schrijnende verhaal van Mabel heeft kunnen vertellen. Ook aan mij werd gevraagd iets te zeggen. Ik heb verteld hoe mijn laatse dagen bij Mabel in het ziekenhuis waren geweest, dat GG en ik schriftelijk verklaard hebben wat onze bevindingen waren en dat deze samen met verklaringen van anderen via het Parlement bij het ziekenhuis zullen komen. Bobbi Bear gaat het ziekenhuis aanklagen. Dat zijn we aan Mabel verplicht.

Omdat ik begin februari een Pre and Post Test Counselling Course heb gedaan wilde ik heel graag nog een keer een bezoek brengen aan The Blue Roof Clinic in Durban. Een cliënt van BB moest naar de clinic en ik ben met 2 vrijwilligers meegegaan. Ik had veel vragen en hoopte op een rondleiding. Een van de stafleden heeft ruim anderhalf uur voor ons uitgetrokken en heeft al mijn vragen beantwoord. Zij heeft ons door het hele gebouw rondgeleid en mij voor volgend jaar zelfs uitgenodigd voor een soort stage. The Blue Roof is een veelomvattend zorgcentrum voor mensen die leven met HIV en Aids, in 2006 opgezet door Keep a Child Alive. Er is een full-time arts in dienst, een eigen apotheek, er zijn counsellors en verpleegkundigen. De cliënt komt ‘s morgens naar de clinic, vertelt aan de receptie waarvoor hij/zij komt, krijgt een maaltijdbon en de route voor die dag wordt uitgezet. Dat kan een test zijn, een cursus, een uitslag, voor nieuwe medicijnen, of een combinatie hiervan. Om 12.30 wordt het werk neergelegd en gaat iedereen, ook de cliënten, naar de gemeenschappelijke ruimte waar een warme maaltijd wordt geserveerd die ‘smorgens door 2 vrijwilligers is bereid. Ik was diep onder de indruk, hoe ook hier weer met beperkte middelen met zoveel inzet wordt gewerkt om deze ziekte en de verspreiding ervan onder de knie te krijgen.

Ons laatste weekend bij BB kregen we Peter Gondwe, arts en directeur van My Village Organisation (MVO) uit Malawi op bezoek. GG had hem in 2011 al in Malawi ontmoet en hij wilde erg graag door ons getraind worden om ook in Malawi met het EduToys programma (een HIV/Aids voorlichtingsprogramma voor scholen) te gaan werken. Ook het BB concept sprak hem enorm aan, hij heeft met veel mensen kunnen praten en zelf een zeer intensieve training rond de EduToys van ons gekregen. Na gesprekken met Jackie, GG en mij, is afgesproken dat er een vorm van samenwerken zal komen tussen Bobbi Bear en MVO. Vlak voor zijn vertrek heeft Peter ons een plan van aanpak gepresenteerd dat hij zaterdagavond nog geschreven had na het gesprek met Jackie. Volgende keer hoop ik met GG wel naar Malawi te gaan en dan zullen we horen hoe MVO werkt met de EduToy.

De laatste dagen stonden in het teken van afscheid nemen, niet leuk, maar ik hoop volgend jaar weer terug te komen. Dit is het laatste verslag uit Amanzimtoti het volgende komt uit Eindhoven.

Lieve groeten Hans