Blog Image

Bobbi Bear en Malawi

REISVERSLAG 2013

Op deze weblog doe ik verslag van mijn reis voor Bobbi Bear in januari 2013 met als bestemmingen Amamzimtoti en Malawi

Ga hier terug naar www.hansjehelptkids.nl

Weer Thuis

reisverslag Posted on Mon, April 15, 2013 22:57:52

Weer thuis, thuis in een andere wereld.

Op woensdagmiddag zat ik met Dancing Queen boven op onze kamer in het Centre. Ik stopte de laatste dingen in mijn rugzak, zij was de ramen op de eerste etage aan het schoonmaken.

Een paar uur later verdwijn ik met een heleboel andere mensen in zo’n grote vogel die mij naar München vliegt. Daar ligt een flinke laag sneeuw. Op donderdagmorgen loop ik een beetje verdwaasd op mijn slippers in een dun fleece-jack door een sneeuwstorm over het vliegveld, om naar Amsterdam gevlogen te worden. Ik voel de warme armpjes van Dancing Queen nog om mijn nek in die koude sneeuwstorm, wat doe ik hier?

Nog steeds op slippers, in mijn fleece-jack haal ik mijn bagage van de band. Alles op de trolly, ik loop naar de aankomsthal, de deuren gaan open en recht voor mij staan Martijn, Nienke en Herman te zwaaien. Ik voel me warm worden met hun armen om mij heen. Wat heerlijk dat zij er altijd weer zijn.

Ik was er op voorbereid. De eerste dagen thuis zijn altijd moeilijk. Aan de mensen ligt het niet, in tegendeel. Er stond een vaas bloemen op tafel, de verwarming was aan, Tina had heerlijk voor me gekookt, met Anna naar de Mattheus Passion, er lagen lieve ‘welkom thuiskaartjes’ en toch………Ik was dit keer erg moe en in Toti had ik al met mezelf afgesproken dat ik in Eindhoven een weekje zou onderduiken en dat heb ik gedaan.

Sinds maandag 8 april doe ik weer mee met het leven in mijn wereld hier. De repetities voor de concerten in Frankrijk zijn weer begonnen, de Daylightsingers hadden een mooi Ghanees lied ingestudeerd voor mij, de dames van de lunchconcerten waren erg blij mij weer te zien, met Nelly ben ik weer naar Heeze gelopen en inmiddels kijk ik niet meer achterom tijdens mijn ochtendwandeling. Door muziek, zingen en wandelen en de foto’s op de site te zetten heb ik mijn hoofd een beetje leger kunnen maken en begint de rust weer te keren.De eerste afspraken staan weer in mijn agenda, ik hoop snel weer te kunnen sporten om conditie op te doen voor de fietstocht naar Frankrijk.

Maar voor Bobbi Bear wil ik ook in mijn wereldje hier ruimte en tijd vrijmaken, de plannetjes uitwerken die ik Toti heb gemaakt, af en toe skypen met Jackie, met Geartsje verdere plannen maken voor de EduToys, etc.

De chaos in mijn hoofd is aan het verdwijnen, er begint weer iets van structuur te ontstaan. Gelukkig schijnt de zon ook weer in Nederland en staat mijn magnolia bijna in bloei.

Ik wil jullie allemaal heel erg bedanken voor de goede gaven, de lieve mailtjes, de skype-momenten, kortom voor jullie steun aan mij en de kids van Bobbi Bear.

Ik heb nog heel wat plannen en ik zal zeker weer van mij laten horen. Ik wens jullie allemaal een mooi voorjaar en een hele mooie zomer.

Warme groet

Hans



De Laatse Week

reisverslag Posted on Tue, April 09, 2013 23:07:49

Mijn laatste 2 weken van deze periode bij Bobbi Bear en de familie Branfield zijn voorbij gevlogen, ik rolde van de ene gebeurtenis in de andere. De begrafenis van Mabel, een bezoek aan The Blue Roof Clinic in Durban, intensieve gesprekken met Jackie, vergadering en gesprekken met het bestuur van BB, het bezoek van Peter Gondwe uit Malawi, financiën voor de medical box regelen en tussendoor het ‘gewone’ werk van BB met af en toe ook een call-out.

De begrafenis van Mabel was heel indrukwekkend, verdrietig en vooral zo pijnlijk. Bijna ondraaglijk voor de familie, want met de juiste medicijnen en een correcte medische behandeling was zij nu nog bij haar kinderen en kleinkinderen geweest. Een harde conclusie: zij is in het Prince Mshiyeni Hospital vermoord. Tijdens de afscheidsdienst, heeft Jackie de familie, vrienden en de community kunnen vertellen dat zij die ochtend leden van het Parlement had kunnen toespreken en hen het schrijnende verhaal van Mabel heeft kunnen vertellen. Ook aan mij werd gevraagd iets te zeggen. Ik heb verteld hoe mijn laatse dagen bij Mabel in het ziekenhuis waren geweest, dat GG en ik schriftelijk verklaard hebben wat onze bevindingen waren en dat deze samen met verklaringen van anderen via het Parlement bij het ziekenhuis zullen komen. Bobbi Bear gaat het ziekenhuis aanklagen. Dat zijn we aan Mabel verplicht.

Omdat ik begin februari een Pre and Post Test Counselling Course heb gedaan wilde ik heel graag nog een keer een bezoek brengen aan The Blue Roof Clinic in Durban. Een cliënt van BB moest naar de clinic en ik ben met 2 vrijwilligers meegegaan. Ik had veel vragen en hoopte op een rondleiding. Een van de stafleden heeft ruim anderhalf uur voor ons uitgetrokken en heeft al mijn vragen beantwoord. Zij heeft ons door het hele gebouw rondgeleid en mij voor volgend jaar zelfs uitgenodigd voor een soort stage. The Blue Roof is een veelomvattend zorgcentrum voor mensen die leven met HIV en Aids, in 2006 opgezet door Keep a Child Alive. Er is een full-time arts in dienst, een eigen apotheek, er zijn counsellors en verpleegkundigen. De cliënt komt ‘s morgens naar de clinic, vertelt aan de receptie waarvoor hij/zij komt, krijgt een maaltijdbon en de route voor die dag wordt uitgezet. Dat kan een test zijn, een cursus, een uitslag, voor nieuwe medicijnen, of een combinatie hiervan. Om 12.30 wordt het werk neergelegd en gaat iedereen, ook de cliënten, naar de gemeenschappelijke ruimte waar een warme maaltijd wordt geserveerd die ‘smorgens door 2 vrijwilligers is bereid. Ik was diep onder de indruk, hoe ook hier weer met beperkte middelen met zoveel inzet wordt gewerkt om deze ziekte en de verspreiding ervan onder de knie te krijgen.

Ons laatste weekend bij BB kregen we Peter Gondwe, arts en directeur van My Village Organisation (MVO) uit Malawi op bezoek. GG had hem in 2011 al in Malawi ontmoet en hij wilde erg graag door ons getraind worden om ook in Malawi met het EduToys programma (een HIV/Aids voorlichtingsprogramma voor scholen) te gaan werken. Ook het BB concept sprak hem enorm aan, hij heeft met veel mensen kunnen praten en zelf een zeer intensieve training rond de EduToys van ons gekregen. Na gesprekken met Jackie, GG en mij, is afgesproken dat er een vorm van samenwerken zal komen tussen Bobbi Bear en MVO. Vlak voor zijn vertrek heeft Peter ons een plan van aanpak gepresenteerd dat hij zaterdagavond nog geschreven had na het gesprek met Jackie. Volgende keer hoop ik met GG wel naar Malawi te gaan en dan zullen we horen hoe MVO werkt met de EduToy.

De laatste dagen stonden in het teken van afscheid nemen, niet leuk, maar ik hoop volgend jaar weer terug te komen. Dit is het laatste verslag uit Amanzimtoti het volgende komt uit Eindhoven.

Lieve groeten Hans



Mixed feelings

reisverslag Posted on Wed, March 20, 2013 22:34:43

Een verfrissend briesje, kwetterende vogels, voetstappen van Edward die heen en weer loopt met een ladder, vanuit diverse ramen klinken allerlei stemmen en geluiden, ik ben even alleen.

Ik zit buiten en probeer mijn hoofd een beetje leeg te maken door te gaan schrijven.
Mixed feelings heb ik er boven gezet. Waar zal ik beginnen?

Woensdag 13 maart kreeg ik een telefoontje van de dochter van Mabel. Mabel is een oud medewerker van BB met wie ik in voorgaande jaren veel en intensief heb samengewerkt. Haar dochter vertelde dat zij opgenomen was in het Prince Mshiyeni Hospital, een governmental hospital in Umbumbulu, waar ik niet graag naar toe ga. Zij was daar op woensdag opgenomen, op zondag had zij nog steeds geen dokter gezien. Door allerlei andere zaken, zoals een begrafenis op zaterdag, de filmploeg van Life Ball, was ik nog steeds niet bij haar op bezoek geweest. Toen Mabel’s zoon belde en vertelde dat zij niet kon slikken (dus niet dronk en at), geen gevoel meer in haar benen had en dat de nurses tegen haar schreeuwden dat ze lui was en zelf moest eten, heb ik met GG een auto geregeld op zondagmiddag en zijn wij er samen heen gegaan. We hebben Jackie’s dochter meegenomen, zij spreekt Zulu, voor het geval we zouden verdwalen.
Het was schokkend dat verzwakte lichaam van deze eens zo sterke vrouw daar te zien liggen. Wij hebben om een arts gevraagd, deze zou eind van die middag komen en de familie werd verzocht om maandag om 9 uur te komen voor een gesprek.
Rond 11.00 uur maandagmorgen was er nog steeds geen dokter geweest. Jackie besloot met een delegatie van BB naar het Prince Mshiyeni te gaan. Mabel zat in de kussens, verzwakt, maar op dringend advies van Jackie is zij, geholpen door ons, gaan drinken en later wat pap gaan eten. Ondertussen sprak Jackie met de verpleging, weer werd een dokter beloofd. Fijn zei Jackie, wij wachten om te horen wat hij heeft te zeggen. Kon wel even duren werd gezegd. ‘We know, we’ll wait till there is a doctor’. Na een uur kwam er een jonge arts, hij bood excuses aan. Een uur eerder wilde de security ons wegsturen, maar toen wij duidelijk hadden gemaakt dat als de nurses hun werk niet doen, wij het moeten doen, mochten GG en Tandeka blijven zitten. Zes dagen derde het voor Mabel een arts zag!
De arts beloofde met de nurses te gaan praten en zei dat er beter voor haar gezorgd zou worden. Hij gaf zijn 06 nr aan GG en wij konden hem bellen. Dinsdag hoorde we dat er bloed was afgenomen, dat zij aan het infuus lag en geholpen werd met eten.
Met een tas vol yoghurt en babyvoeding ging ik woensdagmiddag met Nonnie weer naar het ziekenhuis. Ik trof een andere Mabel aan. De drip, het eten en de medicijnen deden haar goed.
Zij klaagde evenwel over de houding van de nurses, zij deden erg lelijk tegen haar. Toch ging ik enigszins opgelucht weer naar huis. ‘s Avonds bevestigde de arts aan GG dat gezien de omstandigheden hij tevreden was en dat hij wachtte op de uitslagen van de bloedtesten.
Donderdag rond 13.00 belde GG mij in Scottsburgh, Mabel was om 11.30 overleden.
Dood door schuld, naar mijn mening. Woensdagavond was de urinezak vol, de nurses weigerden deze te legen. Mabel belde haar dochter, vertelde dit en zei, ‘I am dying’. De urine is teruggelopen in haar lichaam en zo heeft zij zichzelf vergiftigd en is gestorven.

Zaterdag a.s. gaan wij haar begraven.

Behalve mijn eigen verdriet en verontwaardiging over het feit dat een vrouw die jarenlang in dit ziekenhuis heeft gestreden voor een juiste behandeling en de rechten van slachtoffers van seksueel geweld, nu zelf in dit ziekenhuis op zo’n afschuwelijke manier is overleden, vind ik dat er een eind moet komen aan de wijze waarop patiënten in dit ziekenhuis worden behandeld.
Hygiene geldt hier alleen voor artsen en verpleegkundigen, privacy voor patiënten is er niet, de toiletten zijn smerig, gebruikte onderleggers en handdoeken zwerven onder de bedden, verpleegsters zitten te slapen en weigeren je soms te woord te staan.

Er zijn over de afgelopen weken gelukkig ook mooie ontwikkelingen te melden. Al in 2009 hadden we gesprekken over samenwerking met andere organisaties in en om Amanzimtoti, zoals politie, social welfare, clinics, schoolnurses, scholen, drugsbestrijding, kerken, justitie etc. In Folweni en Kwamakutha is dit inmiddels een feit. Elke maand komen vertegenwoordigers van allerlei organisaties bij elkaar om over schrijnende situaties te praten en van elkaars expertise gebruik te maken. Steeds wordt er iemand uitgenodigd om iets over zijn vakgebied te vertellen. Mildred, een van de CSO’s van BB is mede initiatiefneemster van deze bijeenkomsten en heeft al vaak over BB verteld. Ik was er bij toen de openbare aanklager van de rechtbank van Umlazi zijn taak omschreef en iedereen uitnodigde om zijn kantoor binnen te lopen als er klachten waren over de politie, hij gaf zijn 06nr aan iedereen en benadrukte dat je alleen met elkaar een eind kunt maken aan corruptie en KwazuluNatal weer veilig kunt maken. Er worden allerlei bijeenkomsten georganiseerd voor community awareness en community empowerment en tot mijn grote vreugde begint het ook een beetje te werken.

Ik heb grote bewondering voor al diegenen die zich zo inzetten voor hun community en positief en opgewekt blijven ondanks de enorm problemen die er zijn.

‘We have to’ is Mildred’s simpele commentaar.

Tot de volgende keer.
Liefs Hans



Gewogen en niet te licht bevonden!

reisverslag Posted on Thu, March 07, 2013 09:58:02

Maandag 4 maart.
Vanmorgen realiseerde ik me dat mijn laatste 4 weken bij Bobbi Bear voor deze periode zijn ingegaan, ongelooflijk dat de 3 maanden al weer bijna voorbij zijn.
De 2 weken die achter me liggen zijn heel intensief geweest. Met GG, Pulani, Sindi en Bradley van BB, 3 Zuluvrouwen van Seeds of Hope en een Zuidafrikaans koppel uit Toti heb ik een Pre and Post Counseling Course gevolgd. De materie is ingewikkeld, ook de counseling vraagt een andere aanpak en dat alles in het engels. Wat het zwaar maakte was niet het volgen van de training, maar ik merkte dat ik vaak de juiste woorden miste in de counseling sessies om mijn gevoelens weer te geven, of tijdens de cursus uit te leggen wat ik bedoelde. Maar……ik heb het certificaat gekregen en heb een specialisme kunnen toevoegen aan mijn CV. Daarnaast heb ik besloten om in september een conversatie cursus engels te gaan doen. Daar heb ik de volgende keer vast veel profijt van. Jammer Celeste, maar de vervolg cursus Portugees moet weer even wachten.

In de eerste week van de cursus hebben we ook afscheid moeten nemen van onze Deaf Angel, zij is verhuisd naar een kindertehuis 15 minuten hiervandaan. Haar vader is nog steeds niet gearresteerd, hij bedreigt via zijn vriendjes haar auntie, zijn zuster, waar Deaf Angel na zijn arrestatie weer naar toe zou gaan, ook heeft hij inmiddels een wapen. Vooral voor de auntie is dit een zeer benauwde situatie. Niemand begrijpt waarom hij nog steeds niet is opgepakt. Omdat BB nog geen place of safety is, kon Deaf Angel hier niet langer blijven. Via haar onderwijzeres is zij goed voorbereid op de verhuizing, aanvankelijk was ze heel verdrietig, maar gaandeweg vertelde ze dat ze het begreep en het ook wel leuk vond weer met andere kinderen te kunnen zijn. Een mooi moment tijdens het overdragen van ons meisje aan de huismoeder was, dat de auntie en de huismoeder elkaar van school bleken te kennen. Dat maakt het voor beiden zoveel gemakkelijker om contact met elkaar op te nemen en voor de auntie om Thembeka te bezoeken. Captain Clifton Park gaat wel proberen om via Court een definitieve plaatsing voor haar te krijgen in een internaat voor doven, waar zij straks ook haar vervolgopleiding kan gaan doen. Ik heb inmiddels een fotoboekje voor haar gemaakt als herinnering aan haar verblijf bij ons. Binnenkort zullen we haar opzoeken.

Tijdens de supportgroep op zaterdag hebben Bradley en ik de opgedane kennis van de cursus een beetje in praktijk kunnen brengen voor een groep jongeren tussen de 12 en 16 jaar. Door het stellen van vragen hebben we getoetst wat zij weten over Hiv/aids en bij de oudere jongens kwamen er af en toe wel antwoorden. Bij de supportgroep de week daarna heeft GG een presentatie gedaan met de EduToys. Aanvankelijk lastig om vrijwiligers te krijgen om mee te doen, maar zij heeft de hele presentatie kunnen houden. Een van de jongens stelde een zeer specifieke vraag en kwam na afloop naar Bradley toe en vroeg om een hiv-test en dit is wat we willen bereiken.

Bobbi Bear heeft ook weer eens in de kranten gestaan. Ongeveer een week of 3 geleden is in Toti een pastor gearresteerd die verschillende jongens misbruikt heeft toen zij rond de 12 jaar waren. Nu zijn ze allemaal tussen de 16 en 18 jaar. Alles kwam aan het licht toen een van hen zelfmoord pleegde. Een van de andere misbruikte jongens vertelde daarna zijn verhaal aan Bradley en zo kwam de zaak aan het rollen. Door intensieve samenwerking met de politie en het afnemen van verklaringen door de politie was Bradley op een vrijdag avond getuige van de arrestatie van deze pastor.
Helaas kwam hij de maandag erop vrij op een borg van R1000, nog geen €100. Hetzelfde gebeurde een week eerder met de Principal, hoofd van een school, die meer dan 40 kinderen misbruikte, behalve Principal was hij ook een belangrijk lid van de kerk en actief in de community. Er werd voor het hof in Scottsburgh door voor- en tegenstanders van de Principal flink gedemonstreerd, ook hij kreeg een bail. Dit zal ik echt nooit begrijpen, nooit……..

Hier en daar heb ik het al aan een paar van jullie in mailtjes gezegd, het is nu definitief , wij gaan niet naar Malawi. We hebben te weinig tijd en de kosten zijn dan in verhouding te hoog, daarbij komt dat een van de mensen die GG moet spreken op dat moment in Johannesburg is, plus dat de wegen erg slecht zijn in verband met heel veel regen en overstromingen. We bewaren deze trip voor de volgende keer.

Het wordt een hectische week, Life Ball uit Oostenrijk komt op bezoek met een filmploeg om een documentaire te maken over Bobbi Bear. Ik heb dit in een van mijn eerste blogs al eens genoemd, van dit bezoek hangt erg veel af. De financiën zijn miserabel, weer is het zover dat BB nog voor 2 maanden de salarissen en benzine kan betalen.

Maar we geven de moed niet op. Iedereen staat in de startblokken om de filmploeg een mooi en vooral duidelijk beeld te geven van het geweldige en vooral zo noodzakelijke werk dat Bobbi Bear doet voor de slachtoffers van seksueel geweld.

Tot de volgende keer.

Veel liefs
Hans



Togo’s laatste reis

reisverslag Posted on Thu, March 07, 2013 09:56:54

‘My friend died last night’ waren de eerste woorden die Jackie tegen me zei toen ik op zondagmorgen even bij haar binnenwipte. Verdrietig zat ze op de bank. Die morgen wist ik nog niet wie deze vriendin was en wat zij voor Jackie en Bobbi Bear heeft betekend. Veel meer liet Jackie er die zondagochtend ook niet over los.
Pas later bleek dat ik haar vroeger bij de Tree wel had ontmoet. Zonder Togo, zo vertelde Jackie, was er geen BB geweest. Samen met Togo en Sweetie, een van de CSO’s, is zij onder de Tree BB gestart.
De vrijdagmorgen voor de begrafenis ben ik met Jackie, Tandeka en Zizeni afscheid gaan nemen van Togo bij haar familie. Dat was erg indrukwekkend, Togo’s zusters en nichten waren overgekomen uit Eastern Cape en zaten in Togo’s huis te rouwen. Haar beide dochters waren ontroostbaar. Tandeka heeft vele gebeden gezongen met de familie, dat is zowel heel aangrijpend als troostend. Het bracht mij ook weer bij mijn eigen verdriet over de vrienden die ik vorig jaar heb verloren.
Het is traditie bij Bobbi Bear dat als er een familielid van een van de medewerkers overlijdt dat Bobbi Bear voor de ingrediënten voor de maaltijd zorgt die voor de gasten gekookt met worden, dit keer voor meer dan honderd mensen. Voor we naar Togo’s huis gingen zijn we dan ook eerst alle inkopen gaan doen. Een andere traditie bij de Zulu’s is dat iedereen een financiële bijdrage levert aan de begrafenis, bij de kaarsen naast haar foto stond een mandje waar je jouw bijdrage in kon doen.

Terwijl ik dit alles opschrijf komen de gevoelens van die dagen weer boven. Verwondering over de kracht die uitgaat van de vreugde van de Zulu people rond een overlijden…., ook dacht ik net aan een tekst die ik ooit eens heb opgeschreven in mijn ‘mooie teksten boekje’.
* Religie komt van het Latijnse woord ‘religare’ wat ‘verbinden’ betekent.
* Het denken/ervaren van de ziel verbindt ons met een laag van onszelf
waarvan we ons meestal niet bewust zijn.*
Mooi om als humanist ook eens bij stil te staan als het woord religie valt.

Toen wij zaterdagmorgen uit de auto stapten kwam het prachtige zingen vanuit de kerk ons tegemoet. Een familielid bracht ons naar een plaats midden in de kerk. Het was een herdenkingsdienst die ik niet gauw zal vergeten. Het uiten van verdriet en pijn, vreugde en blijdschap doen de Zulu people altijd zingend en dansend, op de bijbel slaan ze met vlakke hand de ritmes, de man met de trom volgend met zijn monotone slag. Eerst is er gezang om het verdriet van het verlies van een geliefde. Dan volgt een bijna vrolijk en blij zingen om het heengaan van haar ziel naar de hemel en de reis van de ziel naar de hemel wordt met gezang, een trommelslag en handgeklap begeleid.
Na de kerkdienst zijn we samen met Sweetie en haar dochters naar het huis van Togo gereden, waar zij op haar eigen erf begraven werd. Het graf was gedolven en weer onder gezang, de trom en het slaan op een soort koe bel, werd Togo haar graf in gedragen. Alle mannen, schoonzonen, kleinkinderen, neven, buren, vrienden vulden in groepjes het graf met aarde, zij gingen net zolang door tot er een hoge gladde schuine berg was gemaakt waar het kruis op werd geplaatst. Pas toen ebde langzaam het gezang weg. Ontroerd en geraakt heb ik samen met Sweetie, Jackie en GG bij Togo’ s begrafenis gezeten. Het gezang sneed door mijn ziel, dit zal ik nooit vergeten.
Na de plechtigheid kregen we allemaal een maaltijd aangeboden, bereid door de buren. Vrienden en buren zaten in de grote tent op het erf en wij waren bij de familie binnen uitgenodigd. En zo is een groot deel van de community dagenlang betrokken bij het rouwen over Togo’s overlijden.

Dit is Samen.
Ook dit is Bobbi Bear.
Ook dit is Zuid Afrika.

Tot de volgende keer.

Hans



New leaders

reisverslag Posted on Sun, February 24, 2013 11:58:29

”Where are the leaders? I am looking for leaders….” luid klonk Jackie’s stem over de hoofden heen van de ruim 200 kinderen die voor haar zaten in het gras.
Ieder zaterdagmorgen staan we om 8.30 uur met een groep van 5 a 7 mensen 40 broden te smeren met kaas, worst en pindakaas, er wordt ruim 30 liter limonade gemaakt en de medical box is weer aangevuld met pleisters, zalf, verband etc.
Rond 10.00 uur gaat Sindi, Jackie’s dochter, met een aantal vrijwilligers en mensen van BB naar de tree in Lower Illovo. Sindi is dit trimester in Durban aan haar rechtenstudie begonnen. Als vrijwilliger heeft zij de coördinatie en de verantwoordelijkheid van de supportgroup op zich genomen en zij neemt deze verantwoordelijkheid heel serieus. Weer of geen weer, er zullen altijd kinderen op hen wachten. Bij goed weer is al van verre te zien hoe grote groepen kinderen aan het spelen zijn met vrijwilligers van het Schotse Jabulani Project. Bij slecht weer kunnen het er een stuk of 10 zijn die alles meenemen en verdelen onder hun families en buren.
Als de auto’s van Bobbi Bear aan komen rijden rennen de kinderen er op af, om te helpen de kratten met brood en drinken, de zakken met speelgoed, kleding en de medicalbox uit de auto’s te halen.
Sindi houdt een lijst bij van alle kinderen die naar de Tree komen, namen, geboortedatum, waar ze wonen, waar ze op school zitten etc. De meeste kinderen kent Jackie al vanaf dat ze babies waren, Sindi speelde met hen en heeft met sommigen zelfs op school gezeten. Deze lijsten zijn belangrijk, zo kan ze een kind dat een paar keer niet is geweest meestal wel via een van de CSO’s achterhalen en te weten komen wat er aan de hand is. Een aantal kinderen heeft geen ouders, de oudere kinderen zorgen voor broertjes en zusjes.

Voor een groot aantal kinderen bij de de Tree is het brood en drinken dat ze krijgen de enige gegarandeerde maaltijd in de week. Daarnaast verzorgen we hun wonden en houden we de kinderen die we bij de medical box hebben gezien in de gaten. Op de vrijdag ervoor zijn het de vrouwen die naar de Tree komen voor eten, kleding en medicijnen. Gelukkig komt Woolworth twee keer per week met allerlei eten waarvan de u.v.d. is verstreken. Het wordt verdeeld onder de CSO’s, de mensen die aan de poort van het Bobbi Bear Centre staan en de beide Tree bijeenkomsten.

Toen de boterhammen opgepeuzeld waren en iedereen zijn limonadebeker weer had ingeleverd zag ik Jackie heen en weer lopen voor de groep. Even daarvoor had zij Bradley, Pulani, Sindi, Zuzeni,Sdudla, Mildred en nog een paar voor de groep gezet. Weer schalde haar stem over de groep: ‘Where are the leaders, I am looking for leaders?’ Zuzeni vertaalde haar vragen in het Zulu.
Zij stelde vragen zoals, wat is een leider, wat moet hij kunnen, wat moet hij laten zien, welke eigenschappen moet hij hebben etc. Steeds als een kind een goed antwoord gaf mocht hij iets uitzoeken van de berg met kleren of speelgoed. Zij vertelde dat degenen die voor de groep stonden vroeger ook net als zij bij de Tree hadden gezeten, niks hadden …..’even the white guys…..’ en dat zij leiders waren geworden. Zij moedigde de kids aan om naar hen toe te komen, hen vragen te stellen, etc. Toen ze vroeg hoe je de leiders kon bedanken, begonnen ze, na een kleine hand beweging van Jackie te zingen. Bij de Zulupeople is er altijd een voorganger die begint; een klein meisje van een jaar of zes begon en de hele groep sloot bij haar aan. Zij had het begrepen, daar zat een leider. Het zingen was zoals altijd weer prachtig.

Een van de dingen die ik zo enorm in Jackie bewonder, is de kracht en overtuiging waarmee ze aan hen die niks hebben hoop geeft en het geloof in eigen kunnen. Alle Zuluvrouwen en mannen bij Bobbi Bear zijn ooit bij de Tree begonnen. Maar zei Mildred laatst tegen mij, ….’ you have to fight for it, she’ll never give you the bottle, you have to come and see that you get it.’

Inmiddels is Geartsje, bij BB heet zij GG, alweer en poosje bij BB en ben ik verhuisd naar het BB Centre. Overdag is het in het centre levendig en heel druk, ‘s avonds hebben we het hele huis voor ons zelf. Super beveiligd door een muur met elektrische bedrading, tralies voor alle ramen en deuren en rondom buren met eeuwig blaffende honden.
GG was indertijd een van de eerste vrijwilligers in 2006 en ik zat samen met haar in 2009 in het Building a Dream Team. Wij zijn dit keer allebei met een bepaald doel en vele vragen naar BB gekomen. Ik ga me nu dan ook meer verdiepen in de organisatie, de toekomst en de ontwikkeling van Operation Bobbi Bear. Want met elkaar een huis bouwen is een ding, maar hoe nu verder………..?

Een mooie en bijzondere uitdaging.

Heb het goed met jezelf en de ander.

Hans



Sponsorgeld

reisverslag Posted on Tue, February 05, 2013 23:29:20

Het is zondagmiddag, 4 februari. Ik ben dit weekend alleen met vrijwilliger Lieke. Alle anderen zijn het weekend naar de Drakensbergen.
Het is fullhouse in de cottage beneden, daar wonen nu behalve onze Dancing Queen, ook nog twee meisjes, nichtjes. Zij zijn 2 en 5 jaar oud. De oudste is twee jaar lang op een gruwelijke wijze misbruikt, ook de jongste ziet er niet goed uit. De granny van de twee meisjes weet wie de dader is, maar beschermd hem door niet te willen praten.
Ik deel mijn cottage nog steeds met Bo en onze Deaf Angel, op een zondag als deze hoef ik me dus niet te vervelen. De kleintjes dooen nu hun middagdut en Deaf Angel heeft vanmorgen uitgevogeld hoe mijn telefoon werkt. Wat mij niet lukte, 3 op een rij aan de praat krijgen, had zij meteen door. Toen ik na 10 minuten terugkwam, kwam zij al filmend achter de koelkast vandaan. Had ze ook al ontdekt hoe je een filmpje met de telefoon kan maken. Ik weet het, mij verslaan op dit gebied is een koud kunstje. Maar Deaf Angel, 12 jaar, gaat pas sinds een jaar naar school. Tot die tijd is ze verwaarloosd en aan haar lot overgelaten ergens in een community. Op school weten ze ook niet wat ze meemaken. De gebarentaal leert ze supersnel, ze verbeterde zelfs de tolk die we laatst hadden ingeschakeld.
Haar vader loopt nog steeds vrij rond en bedreigd de tante, zijn eigen zus. Toch hebben we besloten dat het beter voor haar is dat ze weer naar school gaat. Zij wordt door ons in de klas afgeleverd en weer opgehaald, er zijn goede afspraken met de politie en school. Vorige week maandag kwam haar tante haar uniform en schoenen brengen. De schoenen waren te klein en er zat een groot gat in de zool. Op dat moment had ik rond de €950 sponsor geld. Ik heb voor haar nieuwe schoenen, sokken, uniform en de verplichte schoolspullen gekocht. Het was heel leuk om dit allemaal samen met haar te kopen. Nog fijner was het om te zien hoe alle kinderen voor de ramen stonden te klappen toen ze haar weer in uniform door de school zagen lopen. Voor dit jaar is nu alles wat zij verplicht is om bij zich te hebben voor school in ieder geval geregeld.

Al in mijn eerste blog heb ik het gehad over onze Dancing Queen, een 4-jarig meisje met een spierziekte. Zij woont sinds 2 jaar bij BB en wordt door de vrijwilligers, de BB staf en Jackie & Allan verzorgd. Toen zij bij BB kwam kon zij alleen maar liggen, nu zit ze, eet ze zelfstandig, praat en windt iedereen om haar vingers. ‘Every day is a gift’ antwoordde Jackie, toen ik vroeg wat haar vooruitzichten waren.
Zodra zij verkouden wordt en snotneuzen krijgt moet ze naar het ziekenhuis, maar daar is nu geen geld voor. D.w.z. niet voor het private hospital en degene van jullie die Raugh Aunties hebben gezien weten wat het betekent als je geen geld hebt, dan laten ze hier voor de deur gewoon doodgaan. Ter geruststelling: mijn verzekering werkt ook hier! En in het Prince Msheyni Goverment Hospital wil je nog niet dood gevonden worden. Ik heb besloten om €700 te storten op een speciale rekening van BB voor medische kosten voor de kinderen. Dat betekent dat er nu een bedrag is, mede door een gift van iemand van Life Ball, voor een spoedopname van Dancing Queen. Deze naam heeft dit intelligente meisje gekregen omdat ze deze song uit volle borst mee zingt, terwijl ze liggend op de grond met armen en benen ‘mee danst’, heel ontroerend. Overigens zingt ze ook in accentloos Nederlands, het Lang zal ze Leven.
Van het overige sponsorgeld ga ik nieuwe kleren, school uniform etc kopen voor Kwanele, een inmiddels 14-jarig meisje dat we 4 jaar geleden uit een pleeggezin hebben weggehaald waar zij ernstig mishandeld werd. Social Welfare heeft haar toen tot 2 keer toe teruggeplaatst, terwijl ze ons, ook 2 keer, plechtig beloofd hadden een andere place of safety voor haar te zoeken.
BB is toen uiteindelijk zelf opzoek gegaan en heeft een plek voor haar gevonden. Ik verheug me er enorm op haar binnenkort weer te zien.
Ik ben heel blij dat ik met jullie sponsor geld deze meisjes kan helpen en ze zo weer en beetje hoop en eigenwaarde kan geven.
Hoewel het ook altijd moeilijk blijft de een te kunnen helpen en de ander, b.v. de armsten van de armsten voor ons huis de vuilniszakken te zie open maken om te kijken of er voor hen nog iets bruikbaars in zit. En geloof me ze vinden altijd iets……..

Morgen begint een nieuwe week, ik verhuis naar her Bobbi Bear Centre en dinsdag komt Geartsje. Daar verheug ik me enorm op.

Tot de volgende keer.

Warme groeten voor allemaal.



Kinderen van de straat

reisverslag Posted on Tue, February 05, 2013 23:23:04

Je bent tien jaar, je hebt geen ouders en je tante heeft je ‘s avonds uit huis gezet. Rond middernacht word je bang, je kruipt huilend weg en de politie pikt je op van de straat. Op alle vragen geef je een kort antwoord, iets van; trouwring gestolen en verkocht en nu heeft ze je eruit gegooid. De politie belt Bobbi Bear en bij een benzinestation wordt je overgedragen aan Bradley en Jorieke . Bij aunti Jackie krijg je een warme douche, je wordt geknuffeld en in een groot bed gestopt.

De volgende dag komen er ineens 2 kinderen, een auntie en een Gogo (oma) binnen gelopen, allemaal feestelijk aangekleed. Jij hebt je vieze kloffie van gisteren weer aan. Dan ga je in de auto naar een groot wit huis. Bradley en Jorieke nemen je mee naar een winkelcentrum, tot je verbazing krijg je nieuwe kleren en nieuwe schoenen. Weer in de auto, een lange rit naar Scottsburgh. Weer allemaal mooi aangeklede mensen, maar nu wel heel erg veel, je bent beland op een groot bruiloftsfeest. Veel eten, veel drinken, veel muziek, het lijkt wel of je droomt.
‘s Avonds weer terug in de auto, thuis eerst even mee met Gogo, maar je bent moe en wilt slapen.
Zondag rond half negen stap je Gogo’s cottage binnen. Daar vind je allemaal speelgoed. Je wilt zwemmen, dat kan niet. Je hoort dat je naar het strand gaat. Met de auto? Nee jammer je moet lopen net als Deaf Angel. Iedere 5 minuten vertel je Gogo hoe lang het nog duurt voor je naar het strand gaat. Eindelijk is het zover, je hebt heerlijk op het strand gespeeld, en gestoeid met de golven, ‘s avonds lekker gegeten en weer wilde je zelf gaan slapen, je was doodmoe.
Het is maandag, voor Gogo begint een nieuwe werkweek. Gaan we weer naar het strand vraag je stralend? Nee Boy, je gaat met Bradley naar de school van de jongen aan wie jij de trouwring van je tante hebt gegeven. We gaan kijken of je verhaal klopt. We gaan de ring van je tante zoeken en jij gaat ”sorry” zeggen tegen je tante. Tante was helemaal niet blij toen ze je zag en zij vertelde wat je allemaal al van haar had gestolen. Je bent bij tante achtergelaten. Je moest huilen toen Bradley wegging, was het dan toch allemaal een droom?

Boy is een van de vele kinderen die in dit land op straat zwerven. Ik heb het nu niet over straatkinderen, die hebben helemaal niemand meer. Boy maakt grote kans er een te worden. Hij heeft nu nog een beetje geluk, want hij heeft nog een tante en is ‘in the picture’. Vanmorgen kwam ik hem weer tegen bij ‘crime-preventie’. Boy bleek al aardig ingewijd in de straatcultuur. Door captain Khumalo, een van de cops die het hart op de goede plek heeft zitten, werd hij naar Social Welfare in Umbumbulu gebracht. In hen heb ik absoluut geen vertrouwen.
Hoe komen al die kinderen op straat? Meestal zijn beide ouders overleden en wonen ze of bij hun granny of bij een tante. Grannies worden ziek en gaan dood; dan sta je er alleen voor. Woon je bij je tante, dan heeft zij meestal zelf ook kinderen en het lukt de meeste tantes niet om het kindergeld te krijgen waar ze recht op hebben als ze voor het kind zorgen. Dat ligt niet aan hen, maar aan de lamlendigheid van Social Welfare in dit land. Deze, meestal zelf nog heel jonge tantes, kunnen de zorg voor al die kinderen niet aan. En, bedenk ik nu ter plekke, die jonge socialworkers zoudn zelf ook wel eens van die aunties kunnen zijn…..

Er stond deze week een 24 jarige vrouw huilend bij ons aan het hek. Ouders 4 jaar geleden overleden, woont bij granny, heeft zelf een dochtertje van 4 jaar en zorgt voor een 6jarig nichtje, ook wees, andere nichtjes en neefjes zijn weggestuurd naar familieleden. De vrouw heeft alle papieren: ID’s en de bewijzen van overlijden van de ouders. Al 4 jaar vechten granny en zij om alle uitkeringen te krijgen waar ze wettelijk recht op heeft. Vier jaar lang horen ze : we zijn er mee bezig. Granny’s pensioen gaat op aan de lening die zij heeft moeten aangaan om eten te kopen, nu is er geen geld meer en weten ze het niet meer.
Deze verhalen horen we overal met name over Umbumbulu. Vandaag hebben we besloten al die mensen met hun verhalen naar het centrum te halen, de pers te bellen en hen aan de reporter hun verhalen te laten vertellen. De ochtend dat we dit gaan doen stellen we Social Welfare van Umbumbulu ervan op de hoogte en nodigen we ook hen uit.
Het is het enige wat even helpt, fight the system.
Wordt vervolgd.

De Zulubruiloft in Scottburgh was overigens geweldig leuk. We moesten om 10.00 uur aanwezig zijn. Daar had Jackie zelf al 11.00 uur van gemaakt gelukkig.. Het bruidspaar met de familie kwam pas om 15.30 uur. Hoewel de andere gasten duidelijk zichtbaar op vertraging hadden gerekend en met koelboxen vol met eten en drinken bij hun auto’s zaten in hun goeie goed, vonden ook zij het nu wel lang duren. De oorzaak was een ontsnapte koe. De bruid had, zoals de traditie dat voorschrijft een koe uitgezocht, die op de dag van de bruiloft geslacht moet worden. De bewuste koe ging er vandoor, geef haar eens ongelijk. Het duurde even voor ze weer was gevangen en geslacht.
Daarom duurde het ook even voor Bheki en zijn bruid in Scottsburgh waren en door hun ruim 300 gasten konden worden toegejuicht.

Tot de volgende keer.
Warme groet Hans



Next »